Vetmia është një ilaç që shëron plagët e shpirtit dhe na ndihmon të gjejmë veten. Pse është vetmia kaq e frikshme? Mbase sepse kemi lindur dhe jemi rritur si kafshë sociale dhe për të qenë të lumtur na duhet vetëm pëlqimi dhe afërsia e të tjerëve. Ose ndoshta sepse si fëmijë, mësuam shumë herët të kuptonim, se çfarë do të thoshte të përjashtohesh dhe të mos ftohesh për ditëlindje.

Pastaj e provuam gjithashtu, atë ndjenjën e të qenit në qendër të universit të të tjerëve. Miqtë, bashkëpunëtorët dhe madje një shok i dashur na vendosën nën vëmendjen verbuese, duke u betuar për dashuri, afeksion dhe respekt të përjetshëm. Dhe ishte bukur.

A është kjo arsyeja pse kemi kaq shumë frikë nga vetmia? Pse kemi frikë se mos e humbasim atë vend nderi të fituar me vështirësi në shoqëri? Apo është për shkak se kemi frikë të jemi vetëm me veten tonë? Ne mund të zbulojmë se ndoshta të gjitha ato vezullime verbuese për të cilat kemi aq shumë dëshirë nuk na bëjnë të lumtur, ose që ndoshta kemi bërë shumë, shumë zgjedhje të këqija, vetëm për të kënaqur të tjerët.

Kështu që po, vetmia është e frikshme sepse me të, ne vërtet nuk mund të shtiremi ose të largohemi.  Ajo është e tillë, çarmatosëse dhe e sinqertë, mbase edhe brutale, por është e vetmja që mund të na lejojë të shkojmë në fund të gjërave dhe ndjenjave, të na bëjë të përplasemi me monstrat tona dhe gjithashtu të fitojmë të gjitha ato luftëra, që kemi brenda dhe askush nuk e di.

Sepse është shumë e lehtë të akuzosh mikun apo të dashurin se na ka lënë vetëm, pa arsyetuar, pa pyetur veten se çfarë është ajo që na bën të ndihemi mirë ose keq, çfarë na bën të qajmë dhe të buzëqeshim, çfarë na bën të gjallë. Ne kemi një botë të pashkelur në zemrën dhe shpirtin tonë dhe vetëm në vetmi e takojmë veten, duke u përballur me aventurën më të rëndësishme.

Sigurisht, vetmia është e frikshme. Kjo ndjenjë e çorientimit që ndjeni kur mbërrin na bën të mos ndjehemi rehat. Do të kishte qenë shumë më lehtë nëse do të kishte qenë dikush pranë nesh të na thoshte: “Unë jam këtu pranë teje, jam pranë teje”, sikur të ishin fjalë magjike në gjendje të na lehtësonin të gjitha dhimbjet.

E vërteta është, megjithatë, se ne kurrë nuk jemi vetëm sepse kemi shoqërinë më të çmuar nga të gjithë: veten tonë. Sëmundja dhe më pas shërimi, vetmia është si një ilaç që shëron plagët e shpirtit dhe na ndihmon të gjejmë veten. Një shoqe e heshtur dhe mbrojtëse që është gjithmonë aty, edhe kur nuk duam ta shohim, edhe kur ia heshtim thirrjen dhe preferojmë të rrethohemi me trillime dhe lehtësi.

Kështu që po, nuk ka më frikë, nuk ka kompromise, nuk ka më vend për varësi emocionale ose sepse të vetëm ne ekzistojmë.

Do të ndodhë shumë herë në jetën tuaj të ndiheni vetëm. Kjo nuk është një dramë, por përballja me vështirësitë e jetës së përditshme nuk mund të jetë e frikshme. Gjatë udhëtimit të jetës mund të përjetojmë vetminë në mënyra të ndryshme, ndonjëherë ky moment i shkëputjes nga të tjerët do të kërkohet, herë të tjera do të jenë të tjerët që të na braktisin dhe do të na dëmtojë.

Por vetmia nuk është kurrë një dështim, përkundrazi: ajo duhet të përjetohet si një pikënisje për të filluar nga e para dhe për të krijuar tokë pjellore për shpirtin dhe zemrën. Rrethanat në të cilat mund të ndihemi vetëm janë të shumta: humbja e një njeriu të dashur, largimi i një miku, tradhtia e atyre që na premtuan dashuri të përjetshme.

Sipas shkencës, në jetë do të kalojmë së paku në tre faza në të cilat do të ndihemi jashtëzakonisht të vetmuar. Studimi, i kryer nga Universiteti i Kalifornisë, u krye në një mostër prej 340 personash të moshave të ndryshme, duke filluar nga 27 deri në 101 vjeç. Rezultatet treguan se tre periudhat e jetës gjatë të cilave njerëzit ndihen vetëm janë në fund të të njëzetave, të pesëdhjetave dhe rreth të tetëdhjetave.

Pikërisht kur plakemi ndodh kulmi i vetmisë. Kjo gjendje amplifikohet gjithashtu nga probleme të mëdha fizike ose çrregullime mendore, kushte që në mënyrë të pashmangshme na bëjnë të shkëputemi nga të tjerët.

Sidoqoftë, në një moshë të re, saktësisht në fund të njëzetave, ne rastësisht ndihemi vetëm sepse në thelb përjetojmë një nga ndryshimet më të rëndësishme në jetën tonë: bëhemi të pavarur. Studimet tona mbarojnë dhe ne jemi katapultuar në botën e punës, duke u distancuar ekonomikisht dhe personalisht nga prindërit. Ky moment përfaqëson një ndryshim të madh në jetën tonë, i cili në mënyrë të pashmangshme ndikon edhe në marrëdhëniet personale.

Sidoqoftë, në moshën pesëdhjetë vjeç përsëritet i njëjti mekanizëm si më parë: kësaj here, sidoqoftë, veshja e rrobave të prindërve dhe përjetimi i të ashtuquajturës sindroma e folesë së zbrazët. Në fakt, ky është momenti kur fëmijët marrin rrugët e tyre dhe prindërit e gjejnë veten duke u marrë me një realitet të ri, duke vënë në dyshim edhe marrëdhënien me partnerin e tyre. Shtëpia zbrazet, zakonet ndryshojnë dhe ne e gjejmë veten në një moment ndryshimi të fortë që në mënyrë të pashmangshme mund të na bëjë të ndihemi vetëm.

Sidoqoftë, vetmia nuk duhet të përjetohet kurrë si një dramë, përkundrazi: kjo mund të jetë një mundësi për të lexuar brenda vetes, për të dëgjuar nevojat tuaja dhe për të filluar nga ato.

Të jetosh vetminë si një mundësi për t’u njohur me njëri-tjetrin është një gjë e bukur. Eshtë në këto momente, në fakt, që ne mund të zbulojmë se çfarë na bën vërtet të lumtur dhe të kthehemi të shkëlqejmë.